Archief

Stigmatisering in de EUSSR, satellietstaat 031, voorheen Nederland

De ontdekker van de kraamvrouwenkoorts was ene dr. Ignaz Semmelweis (Boeda, 1 juli 1818 – Wenen, 13 augustus 1865) een Hongaarse arts. Hij deed onderzoek naar het hoge aantal sterftegevallen onder zuigelingen en kraamvrouwen. Daarbij ontdekte hij dat de heelmeesters en de studenten na de anatomieles met het lijkstof nog aan de handen de kraamzaal betraden. Veelal dus met dodelijk gevolgen. Kortom: onvoorstelbaar tegenwoordig. Zoals dat gaat wilde de gevestigde orde er niet van weten. Zijn voorschrift om de handen herhaaldelijk in bleekwater te wassen werd het liefst genegeerd. Door deze medicus tegen te werken, bleef de gruwelijke praktijk van snijden zonder wassen nog lang bestaan. Rancuneus als men was ontsloeg men hem liever. Semmelweis stierf doorgedraaid in 1865 op 47-jarige leeftijd. Naar men zegt aan bloedvergiftiging. In prenatale sferen spreekt men nog nauwelijks over hem. Arm is hij begraven. Als klokkenluider. Hij staat inmiddels bekend als de vader van de antiseptische methode. Maar ach, het gebeurde in een andere tijd en in een ander land. Velen menen dat zoiets in onze hedendaagse maatschappij nagenoeg ondenkbaar is. Toch zijn er machinaties te ontdekken om mensen belachelijk en onmogelijk te maken. De stille zaag wordt dan in werking gesteld. Die van de fluistermethode, het badineren en andere kuiperijen.

Nederland is wat men noemt democratisch. Daarin verloopt de aanpak in zulk soort gevallen nogal eens volgens een min of meer omlijnd stramien. Wordt een misstand aan de orde gesteld, dan volgt doorgaans een verontwaardigde ontkenning. De leden van de overtredende groep vormen front. Een prachtige samenzang wordt ten beste gegeven. Daarbij gaat men er dan toe over haken te slaan als een haas op de vlucht. De rustige en analyserende actor lijkt in eerste instantie de jager en de meerdere. Hij is gewapend met een onmiskenbaar overwicht aan kennis en feiten. Niet dus. Als de avond valt en de journalisten weg zijn verschijnen de kruideniers die `venten bij nacht’. De mensen die het goed op een rijtje hebben en die uit eenvoudige eerlijkheid spreken of uit gewetensnood de krant opzoeken worden dan door de stille kracht der nachtkruideniers de poten van onder de stoel gezaagd. Een onsje meer of minder maakt niet uit. Niet met de argumenten waarover het zou moeten gaan natuurlijk. Neen, op basis van `gossip’, verdachtmakingen, fluisterpolitiek en uitsluiting. Collega’s kijken weg deels omdat ze er niets mee te maken willen hebben en deels omdat ze er ordinair voordeel in zien. Een collega wordt geïsoleerd en uitgeschakeld. Wat levert het op voor mij? Misleiding, mediabewerking, politieke opzetjes gepresenteerd met een air van politieke gezellie-heid of van `eenheid in de organisatie’ brengen. Maar als men verder kijkt, wat dan? Dan blijkt achter de façade van geveinsde eenheid in vele gevallen sprake te zijn van platte heikneuterigheid, van het bekrompen”ons kent ons” versus de outsider die niet langer mag meedoen met het spel van de knikkers op het schoolplein. Dat is de lafheid die de hedendaagse correcte politiek en de nog correcter (ambtelijke) organisaties veelal kenmerkt.

Zo is er die meneer die getalenteerd en met daadkracht de ambtelijke ladder besteeg. Voor zijn naaste collega’s ging hij veels te hard door de daarvoor specifiek ontworpen opleiding voor gemeenteambtenaren. Zijn adviezen te kritisch, wat uiteraard in slechte aarde viel bij de dienstdoende burgemeester Zij kon namelijk bogen op een opleiding tot kleuterjuffrouw passend aangevuld met een knobbel voor ‘bestuurderlijk’ steenkolengruis-engels. Op een gebrekkig dossier en een kleine schadevergoeding werd meneer er `uit gebonjourd’. Hij richtte zich op en kwam via allerlei baantjes van havenwerker tot industrieel cleaner uiteindelijk terug tot in een vrij hoge rang. Leidinggevend werd hij uiteraard nooit meer, want onherroepelijk besmet. Sliepen zijn opponenten? Zeker niet. Zij bleven geringschattend over ’s mans prestaties roddelen. Bij het verschijnen van de crisis van 2009-2011 vloog hij er alsnog uit als eerste, inmiddels de vijftig gepasseerd. De heimelijke tamtam van beschadiging liep ondergronds door. Na jaren vruchteloos solliciteren werd hem een (verlengde) IAOW uitkering toegekend. Als verlangde tegenprestatie werd hij in een re-integratieproces geforceerd. Voldoende was dat uiteraard nog niet. Het re-integratieproces zou intens worden begeleid door het regionale werkvoorzieningschap met dezelfde naam als de sociale werkplaats voor geestelijk en/of lichamelijk beperkte mensen. Met de beeldvorming over die sociale werkplaats werd in zijn geval geen rekening gehouden. Besmetting met het predicaat dat er dan wel een steekje bij hem zou los zitten, kon uiteraard niet uitblijven. Zo werd moedwillig een extra stigma toegevoegd. En dat voor een normaal en evenwichtig functionerend mens die in barre tijden zijn werk verloor. Een regelrechte blokkade werd door beeldvorming opgeworpen om de terugkeer naar een normale arbeidsplek te voorkomen. Hij werd tot `weirdo’ gemaakt en dat uiteraard publiek.

Drs. Leo Verhoef, een in de accountancy afgestudeerde academicus, overviel een niet minder schrijnend lot. Hij liep eerst aan tegen een omvangrijke boekhoudfraude bij de Rabobank-organisatie. Ontslag volgde want ook de toezichthouder op de banken, De Nederlandsche Bank, was gebelgd over het speurwerk van Verhoef. Hij trad daarop in 1989 in dienst bij VB Accountants, het verificatiebureau van de gemeenten en provincies in Nederland. Daar constateerde deze deskundige bij uitstek dat de kwaliteit en kwaliteitszorg ver onder de maat bleven van de voorschriften van de beroepsorganisatie van de accountants (NIVRA). Jaarrekeningen van gemeenten, provincies en andere volgende organisaties rammelden, maar werden toch geaccordeerd. Boekhoudfraude avant la lettre bij de overheid zelf noemt Verhoef dit, waar hij nog aan toevoegt dat accountants die hun werk goed doen in Nederland niet welkom zijn. Wederom dus ontslag voor Verhoef omdat hij gewoon zijn werk deed en`te lastig’ was. Een magere WW-uitkering gevolgd door bijstand werd zijn deel. Letterlijk nergens meer kwam hij aan de bak. Dat stigmatisering daarna gewoon nog doorgaat, blijkt uit het verhaal van een raadslid die Verhoef in 2014-2015 wilde inschakelen. De griffier van de gemeente waarschuwde dat raadslid dat Verhoef nergens in gemeenteland nog serieus genomen werd. Kwaadsprekerij blijkt goed te gedijen.

De NRC kopte op 9 april 2014 dat de minister van Zorg een onderzoek instelde naar het intern functioneren van de Nederlandse Zorgautoriteit (NZa). Directe aanleiding was een aanstaande publicatie van NRC Handelsblad over een interne klokkenluider en diens dossier: Een betrokken mens kreeg als beloning voor zijn ijver een negatieve beoordeling. Arthur Gottlieb werd genegeerd, verwaarloosd en geïsoleerd. Deze medewerker pleegde als gevolg daarvan in januari van dat jaar zelfmoord. In november van dat jaar raakte bekend dat een ontslagen leidinggevende gemeenteambtenaar meer dan honderd WOB-verzoeken had ingediend bij zijn oude werkgever, de meeste daarvan terecht. De betreffende ambtenaar doet nu hoofdzakelijk vrijwilligerswerk en loopt met een stigma. Technisch `recht-door-zee’ ambtenaar Wim werd tegen wil en dank klokkenluider bij een waterschap en mocht in augustus 2015 zijn verhaal vertellen in “De Wachtkamer” van de Ikon. De man heeft zich een tijdje onder behandeling van een psycholoog moeten stellen. Wat de genoemde mensen gemeen hebben is dat ze hun werk nauwgezet deden en juist ten onrechte op hun functioneren werden aangepakt om vervolgens voor altijd te worden gestigmatiseerd. Van gemaakte excuses hoort men nooit. Men wast ziel noch handen in bleekwater, doch in ignorante onschuld.

Verder terug in de tijd komen we Ad Bos tegen, die in 2001 de beroemde bouwfraude aan het licht bracht, met als opbrengst naar schatting een miljard euro voor de Staat der Nederlanden. Klokkenluider Bos heeft daar zelf weinig van geprofiteerd. Uiteindelijk kwam hij in 2007 samen met zijn vrouw terecht in een camper aan de rand van Egmond. In oktober van dat jaar begonnen zijn ‘buren’ een handtekeningenactie tegen die camper, waarna een publicatie in de Volkskrant volgde en het echtpaar andere woonruimte kreeg aangeboden. In 2009 zou aan Bos een schadevergoeding worden toegekend.

Daarnaast zijn er mensen die het er nog minder fortuinlijk van hebben afgebracht. In de huidige “EUSSR, satellietstaat 031, voorheen Nederland”, dreigen steeds meer burgers tussen de wielen te raken van de overheid en de rechtspraak, om vervolgens hopeloos verstrikt te raken in trajecten en schuldsaneringsplannen. Een groeiend aantal coachen van overheidswege rijden als werkverschaffing voor zichzelf die slachtoffers eerst in de sloot om ze vervolgens manmoedig maar opgezadeld met een onherstelbare geestelijke beschadiging te redden. Sommige burgers overleven dat niet. Daarom wordt op zaterdag 19 september 2015 door de organisatie “WILNU” de tweede Nationale Herdenking Zelfdoding georganiseerd voor het Paleis van Justitie in Den Haag. De herdenking zal plaatsvinden tussen 14.00 u. en 15.30 u.

Recente reacties

    Copyright © 2020 WilNu

    Geef een reactie

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *